غزل قالبی از شعر فارسی است که از پنج تا پانزده بیت تشکیل می‌شود و مصراع نخست با مصراع‌های زوج هم‌قافیه است.

درون‌مایه اصلی غزل، عشق و عرفان است؛ هرچند در دوره‌های مختلف، مضامین اجتماعی و فلسفی نیز به آن راه یافته‌اند.

غزل فارسی با رودکی آغاز شد، با سعدی به پختگی رسید و با حافظ به اوج خود دست یافت. در دوره معاصر نیز شاعرانی چون شهریار و هوشنگ ابتهاج این قالب را زنده نگاه داشته‌اند.

از ویژگی‌های مهم غزل می‌توان به استقلال نسبی بیت‌ها، تخلص شاعر در بیت پایانی و موسیقی غنی کلام اشاره کرد.