آنکه از جان دوست‌تر می‌دارمش

آنکه از جان دوست‌تر می‌دارمش با زبانِ تلخ می‌آزارمش

از همین شاعر

در کنج قفس می‌کُشدم حسرت پرواز با بال و پر سوخته پرواز چه سازم؟

یک جا به کنار تو ارزد به جهان با غیر

باز آی دلبرا که دلم بی قرار توست وین جان بر لب آمده در انتظار توست

نازنین آمد و دستی به دلِ ما زد و رفت پردهٔ خلوتِ این غمکده بالا زد و رفت