جان به لب آمد و لب بر لب جانان نرسید

جان به لب آمد و لب بر لب جانان نرسید دل بجان آمد و او بر سر ناز است هنوز

از همین شاعر

تو که یک گوشه چشمت غم عالم ببرد حیف باشد که تو باشی و مرا غم ببرد

تو مرو گر همه رفتند غمی نیست، تو باش