اقرارِ پشیمانی پایانِ شکیبایی‌ست

اقرارِ پشیمانی پایانِ شکیبایی‌ست در خویش نمی‌گنجم این لحظه تماشایی‌ست ما خیره به هم تنها غمخوارِ همیم اما دیدارِ دو آیینه پیشامدِ تنهایی‌ست آیینه تو از من هر‌ چند مکدر بود آیینه من حیران، از این همه زیبایی‌ست من گرچه سزاوارم، دشنامِ تو از دل نیست نفرینِ تو گر آه است، آهِ تو مسیحایی‌ست آدابِ سخن را کاش از جام فراگیریم باید که لبی تر کرد، امشب شبِ شیدایی‌ست