مرا تا دل بُوَد،

روند این همرهان غمناک با تو نیاید هیچ‌کس در خاک با تو رفیقانت همه بدساز گردند ز تو هر یک به راهی باز گردند به مرگ و زندگی، در خواب و مستی تویی با خویشتن هر جا که هستی

تدبیر کنم هر ‌شب تا دل ز تو بر‌گیرم چون روز بر‌آرد سر ، مهرِ تو ز‌ سر گیرم دل با تو در‌آمیزم کآمیخته‌ای با جان جانی دگرم باید، تا یار دگر گیرم