اشعار محمدعلی‌ ‌بهمنی

تو تنها می‌توانی آخرین درمانِ من باشی و بی‌شک دیگران بیهوده می‌جویند تسکینم

ماجرای من و تو، باور باورها نیست ماجراییست که در حافظه دنیا نیست نه دروغیم نه رویا نه خیالیم نه وهم ذات عشقیم که در آینه ها پیدا نیست تو گمی درمن و من درتو گمم باورکن جز دراین شعر نشان و اثری ازما نیست من و تو ساحل و دریای همیم اما نه ساحل اینقدر که درفاصله با دریا نیست

از نگاهِ روی تو دل سیر میگردد مگر؟ آخر آدم با تو باشد پیر میگردد مگر؟