اشعار صائب ‌تبریزی

گیرم ای دوست قمار از همه عالم بردی دست آخر همه را باخته می باید رفت

صد گل به باد رفت و گلابی ندید کس صد تاک، خشک گشت و شرابی ندید کس

هرکه می‌گرداند از ما روی، ممنونیم ما سرو ازادیم، مارا حاجت پیوند نیست هرکه از ما بگذرد چون اب، ممنونیم ما

تویی به جای همه، هیچکس به جای تو نیست

هر که از دل دور باشد در نظر منظور نیست هست دائم در نظر آن کس که از دل دور نیست

هرکه مَست است ،درین میکده هشیار‌تر است هر که از بی خبران است ، خبردار‌تر است‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

ز حرف حق در این ایام باطل، بوی خون آید

می‌رسد غم‌های بی‌پایان به پایان، غم مخور

تو را چه غم که شب ما دراز می‌گذرد؟ که روزگار تو در خواب ناز می‌گذرد

به خوابم یک نظر بگذر، که سرمستم کند بویت که من مشتاقم ای سرکش، به قد و قامت و رویت

نمی آیی، نمی خوانی، نمی جویی خبر از من خدا ناکرده در دل رنجشی داری مگر از من؟ بگو تا گریه را دامان کوشش بر کمر بندم اگر بر دل غباری داری ای روشن گهر از من

اندیشه معشوق نگهبان خیال است عاشق نتواند به خیال دگر اُفتد