اشعار نگار حسینی

ای تکیه‌گاه آخر قلب شکسته‌ام دل جز به روی ماه قشنگت نبسته‌ام گرچه پس از تو رفته قرار از دلم ولی اَمن است جای عشق تو در جان خسته‌ام

من سکوتم، نگهم دار، کمی گوشم کن قطره‌ای باش و مرا شعله‌ی خاموشم کن اندکی عشق، به شعرم بچکان، بعد بخوان خط‌ به‌ خط بر سر هر قافیه بیهوشم کن

با تو آشفتگی‌ام کاش به سامان برسد فصلِ پاییز وجودم به بهاران برسد رفته‌ای و غم تو کنج دلم مهمان است کاش با آمدنت غصه به پایان برسد