ما چون ز دری پای کشیدیم، کشیدیم

ترک ما کردی ولی با هر که هستی یار باش مثل من هرگز نکن با او کمی دلدار باش کم گذاشتی نازنین یک عمر برای عشق خود لااقل یکدم بساز با عشق او بسیار باش

چه خوش بودی دلا گر روی او هرگز نمی‌دیدی جفاهای چنین از خوی او هرگز نمی‌دیدی

جان رفت و ما به آرزوی دل نمی‌رسیم هرچند می‌رویم به منزل نمی‌رسیم

تو مپندار که مهر از دل محزون نرود آتش عشق به جان افتد و بیرون نرود وین محبت به صد افسانه و افسون نرود چه گمان غلط است این ، برود چون نرود