چه خوش بودی دلا گر روی او هرگز نمی‌دیدی

ترک ما کردی ولی با هر که هستی یار باش مثل من هرگز نکن با او کمی دلدار باش کم گذاشتی نازنین یک عمر برای عشق خود لااقل یکدم بساز با عشق او بسیار باش

ما چون ز دری پای کشیدیم، کشیدیم امید ز هر کس که بریدیم، بریدیم

جان رفت و ما به آرزوی دل نمی‌رسیم هرچند می‌رویم به منزل نمی‌رسیم

تو مپندار که مهر از دل محزون نرود آتش عشق به جان افتد و بیرون نرود وین محبت به صد افسانه و افسون نرود چه گمان غلط است این ، برود چون نرود