ما امید از طاعت و چشم از ثواب افکنده‌ایم
ما امید از طاعت و چشم از ثواب افکنده‌ایم
سایهٔ سیمرغ همت بر خراب افکنده‌ایم
گر به طوفان می‌سپارد یا به ساحل می‌برد
دل به دریا و سپر بر روی آب افکنده‌ایم
از همین شاعر
به دریایِ غمت غرقم
به دریایِ غمت غرقم
گریزان از همه خلقم
جان من
جان من
وقت نیامد
که به تن بازآیی؟
از خواب چو برخیزم،
از خواب چو برخیزم،
اول تو به یاد آیی
ما را که تو منظوری،
ما را که تو منظوری،
خاطر نرود جایی