از فریب وعدهٔ امید روزم شد سیاه

از فریب وعدهٔ امید روزم شد سیاه رنج هر نومیدی از امّیدواری می‌کشم

از همین شاعر

غافلی از حال دل، ترسم که این ویرانه را دیگران بی صاحب انگارند و تعمیرش کنند

ز کویت رفتم و الماس طاقت بر جگر بستم تو با اغیار خوش بنشین که من بار سفر بستم

حلقه بر در کوفتن ما را ندارد حاصلی ما در منزل به روی خود ز بیرون بسته ایم