ز کویت رفتم و الماس طاقت بر جگر بستم

ز کویت رفتم و الماس طاقت بر جگر بستم تو با اغیار خوش بنشین که من بار سفر بستم

از همین شاعر

غافلی از حال دل، ترسم که این ویرانه را دیگران بی صاحب انگارند و تعمیرش کنند

از فریب وعدهٔ امید روزم شد سیاه رنج هر نومیدی از امّیدواری می‌کشم

حلقه بر در کوفتن ما را ندارد حاصلی ما در منزل به روی خود ز بیرون بسته ایم