همه عیب خلق دیدن نه مروت است و مردی

به دریایِ غمت غرقم

به دریایِ غمت غرقم گریزان از همه خلقم

جان من

جان من وقت نیامد که به تن بازآیی؟‌

از خواب چو برخیزم،

از خواب چو برخیزم، اول تو به یاد آیی

ما را که تو منظوری،

ما را که تو منظوری، خاطر نرود جایی