تو از قبیله خوبان سست پیمانی

نه حسرت وصالش از دل به در توان کرد نه صبر در فراقش زین بیشتر توان کرد

بیداری‌ام چه دانی؟ ای خفته‌‌ای که شب‌ها نَنْشَسته‌ای به حسرت، نشمرده‌ای ستاره