دلم، دریا به دریا، از تماشای تو می‌گیرد

دلم، دریا به دریا، از تماشای تو می‌گیرد دلم دریاست، اما از تماشای تو می‌گیرد

از همین شاعر

بر من ببخش، گاه چنان دوست دارمت کز یاد می‌برم که مرا برده‌ای ز یاد

دلم بدون تو غمگین و با تو افسردست؛ چه کرده ای که ز بود و نبودت آزردست

در دلم بودی و شرمنده ز مهمان بودم که سزاوار تو این خانهٔ ویرانه نبود

حرف منّت نیست، امّا صد برابر پس گرفت گردشِ دنیا اگر چیزی به ما افزوده بود