اشعار فاضل نظری

بر من ببخش، گاه چنان دوست دارمت کز یاد می‌برم که مرا برده‌ای ز یاد

دلم بدون تو غمگین و با تو افسردست؛ چه کرده ای که ز بود و نبودت آزردست

در دلم بودی و شرمنده ز مهمان بودم که سزاوار تو این خانهٔ ویرانه نبود

حرف منّت نیست، امّا صد برابر پس گرفت گردشِ دنیا اگر چیزی به ما افزوده بود

عشق‌ها دام‌اند و دل‌ها صید و گیسوها کمند بگذر و بگذار، دل در هرچه می‌بینی مبند

در شب تیره‌ی خود چشم به ماهی دارم جز تماشای تو از دور چه راهی دارم؟

سیلِ آهِ خلق، سدِ ظلم را خواهد شکست قصه‌ی تاریخ، بی‌سلطان به پایان می‌رسد

ملامت می‌کنندم دوستان در عشق و حق دارند تو بیزار از منی، اما مگر من دست بردارم؟

دلم، دریا به دریا، از تماشای تو می‌گیرد دلم دریاست، اما از تماشای تو می‌گیرد

اتفاق آبشار از رود چیزی کم نکرد از زمین‌خوردن ندارد باک، مستی مثل من

من اگر سؤال کردم چه سوال نابجایی تو اگر سکوت کردی چه جواب دلربایی به زبان بی زبانی به تو گفتم و نگفتم که چقدر بی‌قرارم، که چقدر بی‌وفایی چو به من به خنده گفتی که همیشگی‌ست عشقت به خودم به گریه گفتم چه دروغ آشنایی ز وفا مگر چه گفتم که نگفته ابروان را گرهی زدی که پیداست دگر نمی‌گشایی تو قرار شد بیایی به مزار من پس از من قدمت به دیده اما به خدا اگر بیایی

بَس که دلتنگم،اگر گریه کنم می‌گویند قطره‌ای قصد نشان دادن دریا دارد عشق رازی‌ست که تنها به خدا باید گفت چه سخن‌ها که خدا با منِ تنها دارد