شرح این آتشِ جان سوز نگفتن تا کی؟

ترک ما کردی ولی با هر که هستی یار باش مثل من هرگز نکن با او کمی دلدار باش کم گذاشتی نازنین یک عمر برای عشق خود لااقل یکدم بساز با عشق او بسیار باش

چه خوش بودی دلا گر روی او هرگز نمی‌دیدی جفاهای چنین از خوی او هرگز نمی‌دیدی

ما چون ز دری پای کشیدیم، کشیدیم امید ز هر کس که بریدیم، بریدیم

جان رفت و ما به آرزوی دل نمی‌رسیم هرچند می‌رویم به منزل نمی‌رسیم