دلم بدون تو غمگین و با تو افسردست،

دلم بدون تو غمگین و با تو افسردست، چه کرده ای که ز بود و نبودت آزردست

از همین شاعر

نه چندان دلخوری از من نه چندان دوستم داری مرا تا چند می‌خواهی بلاتکلیف بگذاری؟

بر من ببخش، گاه چنان دوست دارمت کز یاد می‌برم که مرا برده‌ای ز یاد

دلم بدون تو غمگین و با تو افسردست؛ چه کرده ای که ز بود و نبودت آزردست

در دلم بودی و شرمنده ز مهمان بودم که سزاوار تو این خانهٔ ویرانه نبود