سوگند به موی تو که از کوی تو رفتیم

مرا هزار امید است و هر هزار تویی شروعِ شادی و پایانِ انتظار تویی

بود عمری به دلم با تو که تنها بنشینم کامم اکنون که برامد بنشین تا بنشینم بی ادب نیستم اما پی یک عمر صبوری با تو امشب نتوانم که شکیبا بنشینم

دست از شما گر بکشم، مهر از شما بر نکَنم

می‌خواهمت آنقدر که اندازه ندانم...