می‌خواهمت آنقدر که اندازه ندانم...

بود عمری به دلم با تو که تنها بنشینم کامم اکنون که برامد بنشین تا بنشینم بی ادب نیستم اما پی یک عمر صبوری با تو امشب نتوانم که شکیبا بنشینم

دست از شما گر بکشم، مهر از شما بر نکَنم

به زنده ماندن در این دیار چه پای سختی فشرده‌ام چه مرگ‌ها آزموده‌ام ولی شگفتا نمرده‌ام

دوباره می‌سازمت وطن، اگرچه با خشتِ جانِ خویش ستون به سقف تو می‌زنم، اگرچه با استخوان خویش