به زنده ماندن در این دیار

بود عمری به دلم با تو که تنها بنشینم کامم اکنون که برامد بنشین تا بنشینم بی ادب نیستم اما پی یک عمر صبوری با تو امشب نتوانم که شکیبا بنشینم

دست از شما گر بکشم، مهر از شما بر نکَنم

می‌خواهمت آنقدر که اندازه ندانم...

دوباره می‌سازمت وطن، اگرچه با خشتِ جانِ خویش ستون به سقف تو می‌زنم، اگرچه با استخوان خویش