دوباره می‌سازمت وطن، اگرچه با خشتِ جانِ خویش

بود عمری به دلم با تو که تنها بنشینم کامم اکنون که برامد بنشین تا بنشینم بی ادب نیستم اما پی یک عمر صبوری با تو امشب نتوانم که شکیبا بنشینم

دست از شما گر بکشم، مهر از شما بر نکَنم

می‌خواهمت آنقدر که اندازه ندانم...

به زنده ماندن در این دیار چه پای سختی فشرده‌ام چه مرگ‌ها آزموده‌ام ولی شگفتا نمرده‌ام