مُشت بر دیوار و سر بر سنگ و دندان بر جگر

مُشت بر دیوار و سر بر سنگ و دندان بر جگر لب فرو بستیم و راهی جز شکیبایی نبود

از همین شاعر

به هر دل بستنم عمری پشیمانی بدهکارم نباید دل به هر کس بست، اما دوستت دارم

دل بریدم تا نبینم دوست با من دشمن است دل بریدن گاه تنها راه عاشق ماندن است

دلم بدون تو غمگین و با تو افسردست، چه کرده ای که ز بود و نبودت آزردست

نه چندان دلخوری از من نه چندان دوستم داری مرا تا چند می‌خواهی بلاتکلیف بگذاری؟