امشب از باده

امشب از باده خرابم کن و بگذار بمیرم غرق دریای شرابم کن و بگذار بمیرم زندگی تلخ‌تر از زهر بوَد گر تو نباشی بعد از این مرده حسابم کن و بگذار بمیرم

از همین شاعر

تا تو نگاه می‌کنی، کار من آه کردن است ای به فدای چشم تو، این چه نگاه کردن است؟

رفتی و در دل هنوزم حسرتِ دیدار باقی حسرتِ عهد و وداعم با دل و دلدار باقی

هزار درد فرستادیم به جان، لیکن چو آمدی، همه آن دردها دوا کردی

گفته بودی که چرا خوب به پایان نرسید؟ راستش زور من خسته به طوفان نرسید