عاشق همه سال مست و رسوا بادا

عاشق همه سال مست و رسوا بادا دیوانه و شوریده و شیدا بادا با هشیاری غصه هر چیز خوریم چون مست شویم هرچه بادا بادا

از همین شاعر

نه تو آنی که همانی، نه من آنم که تو دانی

تو گر گناہِ من شوی، توبه نمیکنم ز تو جام لبت بنوشم و باز گناہ میکنم

با درد بساز چون دوای تو منم در کس منگر که آشنای تو منم

صد نامه فرستادم صد راه نشان دادم یا راه نمی‌دانی یا نامه نمیخوانی