گفت هر مردی که باشد بد گمان

گفت هر مردی که باشد بد گمان نشنود او راست را با صد نشان هر درونی که خیال‌اندیش شد چون دلیل آری خیالش بیش شد

از همین شاعر

نه تو آنی که همانی، نه من آنم که تو دانی

تو گر گناہِ من شوی، توبه نمیکنم ز تو جام لبت بنوشم و باز گناہ میکنم

با درد بساز چون دوای تو منم در کس منگر که آشنای تو منم

صد نامه فرستادم صد راه نشان دادم یا راه نمی‌دانی یا نامه نمیخوانی