باز دیشب حالت من حالتی جانکاه بود

باز دیشب حالت من حالتی جانکاه بود تا سحر سودای دل با ناله بود و آه بود چشم شوق گریه در سر داشت من نگذاشتم ور نه از طوفان روح من خدا آگاه بود

از همین شاعر

گفته بودم بعد ازین باید فراموشش کنم، دیدمش وز یاد بردم گفته‌های خویش را

تو را با غیر می‌بینم، صدایم در نمی‌آید دلم می‌سوزد و کاری ز دستم بر نمی‌آید

تو چه دانی که پسِ هر نگه ساده ی من چه جنونی، چه نیازی، چه غمی ست؟

قصه‌ی روز و شبِ من سخنی مختصر است روز در خواب خیالاتم و شب بیدارم