قصه‌ی روز و شبِ من سخنی مختصر است

گفته بودم بعد ازین باید فراموشش کنم، دیدمش وز یاد بردم گفته‌های خویش را

تو را با غیر می‌بینم، صدایم در نمی‌آید دلم می‌سوزد و کاری ز دستم بر نمی‌آید

تو چه دانی که پسِ هر نگه ساده ی من چه جنونی، چه نیازی، چه غمی ست؟

باز دیشب حالت من حالتی جانکاه بود تا سحر سودای دل با ناله بود و آه بود چشم شوق گریه در سر داشت من نگذاشتم ور نه از طوفان روح من خدا آگاه بود