بی‌همگان به سر شود، بی‌تو به سر نمی‌شود

بی‌همگان به سر شود، بی‌تو به سر نمی‌شود داغ تو دارد این دلم، جای دگر نمی‌شود

از همین شاعر

نه تو آنی که همانی، نه من آنم که تو دانی

تو گر گناہِ من شوی، توبه نمیکنم ز تو جام لبت بنوشم و باز گناہ میکنم

با درد بساز چون دوای تو منم در کس منگر که آشنای تو منم

صد نامه فرستادم صد راه نشان دادم یا راه نمی‌دانی یا نامه نمیخوانی