همه جمال تو بینم چو چشم باز کنم

همه جمال تو بینم چو چشم باز کنم همه شراب تو نوشم چو لب فراز کنم حرام دارم با مردمان سخن گفتن و چون حدیث تو آید سخن دراز کنم

از همین شاعر

نه تو آنی که همانی، نه من آنم که تو دانی

تو گر گناہِ من شوی، توبه نمیکنم ز تو جام لبت بنوشم و باز گناہ میکنم

با درد بساز چون دوای تو منم در کس منگر که آشنای تو منم

صد نامه فرستادم صد راه نشان دادم یا راه نمی‌دانی یا نامه نمیخوانی