آن کس که تو را دارد، از عیش چه کم دارد؟

آن کس که تو را دارد، از عیش چه کم دارد؟ وان کس که تو را بیند، ای ماه چه غم دارد؟

از همین شاعر

نه تو آنی که همانی، نه من آنم که تو دانی

تو گر گناہِ من شوی، توبه نمیکنم ز تو جام لبت بنوشم و باز گناہ میکنم

با درد بساز چون دوای تو منم در کس منگر که آشنای تو منم

صد نامه فرستادم صد راه نشان دادم یا راه نمی‌دانی یا نامه نمیخوانی