نکند مست شوی
نکند مست شوی
فارغ از این هست شوی؟
بعد آن کور شوی،
کر شوی، شاعر و بیمار شوی؟
نکُنَد دل نکَنی،
دل بکَنَد،
بهرِ تو دِل دِل نَکُنَد
برود در بر یار دگری
صبح که بیدار شوی
از همین شاعر
نه تو آنی که همانی،
نه تو آنی که همانی،
نه من آنم که تو دانی
تو گر گناہِ من شوی، توبه نمیکنم ز تو
تو گر گناہِ من شوی، توبه نمیکنم ز تو
جام لبت بنوشم و باز گناہ میکنم
با درد بساز چون دوای تو منم
با درد بساز چون دوای تو منم
در کس منگر که آشنای تو منم
صد نامه فرستادم
صد نامه فرستادم
صد راه نشان دادم
یا راه نمی‌دانی
یا نامه نمیخوانی