صبر پرید از دلم، عقل گریخت از سرم

صبر پرید از دلم، عقل گریخت از سرم تا به کجا کشد مرا مستی بی‌ امانِ تو

از همین شاعر

بیمار غمم عین دوایی تو مرا

یار شدم، یار شدم، با غم تو یار شدم تا که رسیدم برِ تو، از همه بیزار شدم

جانِ تو و جانِ من گویی که یکی بوده‌ست سوگند بدین یک جان، کز غیر تو بیزارم

چنان روزی‌ رسان، روزی رساند که صد عاقل از آن حیران بماند