خوابِ شبم ربوده‌ای، مونسِ من تو بوده‌ای

خوابِ شبم ربوده‌ای، مونسِ من تو بوده‌ای دردْ توام نموده‌ای، غیر تو نیست سودِ من

از همین شاعر

نه تو آنی که همانی، نه من آنم که تو دانی

تو گر گناہِ من شوی، توبه نمیکنم ز تو جام لبت بنوشم و باز گناہ میکنم

با درد بساز چون دوای تو منم در کس منگر که آشنای تو منم

صد نامه فرستادم صد راه نشان دادم یا راه نمی‌دانی یا نامه نمیخوانی