گر دگری نداندت،

گر دگری نداندت، چون تو منی بدانمت

از همین شاعر

من از عالم تو را تنها گُزیدم، روا داری که من غمگین نشینم؟

خوشا صبحی که او آید، نِشیند بر سر بالین تو چشم از خواب بُگشایی، ببینی شاه شاهانی

در آرزوی تو عمر بُردم شب و روز عمرم همه رفت و آرزوی تو نرفت