خوشا صبحی که او آید،

خوشا صبحی که او آید، نِشیند بر سر بالین تو چشم از خواب بُگشایی، ببینی شاه شاهانی

از همین شاعر

من از عالم تو را تنها گُزیدم، روا داری که من غمگین نشینم؟

گر دگری نداندت، چون تو منی بدانمت

در آرزوی تو عمر بُردم شب و روز عمرم همه رفت و آرزوی تو نرفت