من از عالم تو را تنها گُزیدم،

من از عالم تو را تنها گُزیدم، روا داری که من غمگین نشینم؟

از همین شاعر

خوشا صبحی که او آید، نِشیند بر سر بالین تو چشم از خواب بُگشایی، ببینی شاه شاهانی

گر دگری نداندت، چون تو منی بدانمت

در آرزوی تو عمر بُردم شب و روز عمرم همه رفت و آرزوی تو نرفت