اشعار فاضل نظری

من شیشه کوهم، اما از وسط تا خورده‌ام تو تصور می‌کنی، چوبِ خدا را خورده‌ام نه خیال بد مکن، چوب خدا اینگونه نیست من هر آنچه خورده‌ام، از دست دنیا خورده‌ام قطره‌ام اما هزاران رود جاری در من است غرق در دشواری‌ام، انگار دریا خورده‌ام دائماً در حال تغییرم، بپرس از آینه بارها از دیدن تصویرِ خود جا خورده‌ام

اگر خیال تماشاست در سرت بشتاب که آبشارم و افتادنم تماشایی‌ست

‌در وفاداری ندیدم هیچ‌کس را مثل تو ای غم، از حالِ دلم یک لحظه غافل نیستی

رسم این مگر نبود که گر آتشم زنی؛ خاکستر مرا نسپاری به دست باد؟ گفتی ببند عهد و به من اعتماد کن نفرین به عهد بستن و لعنت به اعتماد

گفتی ببند عهد و به من اعتماد کن، نفرین به عهد بستن و لعنت به اعتماد

بر من ببخش؛ گاه چنان دوست دارمت کز یاد می‌برم که مرا برده‌ای ز یاد

حالِ دل پرسیدی‌ و گفتم که خوبم بارها خوبم اما خوبِ ویرانم! نفهمیدی مرا

جز آه نمی آید از این قلب پر از درد اینقدر مزن چنگ بر سازی که شکسته است

مرا محتاج رحم این و آن کردی ملالی نیست تو هم محتاج خواهی شد جهان دار مکافات است

ما گشته‌ایم، نیست، تو هم جستجو مکن آن روزها گذشت، دگر آرزو مکن دیگر سراغ خاطره‌های مرا مگیر خاکستر گداخته را زیر و رو مکن در چشم دیگران منشین در کنار من ما را در این مقایسه بی آبرو مکن راز من است غنچه‌ی لب‌های سرخ تو راز مرا برای کسی بازگو مکن دیدار ما تصور یک بی‌نهایت است با یکدگر دو آینه را روبه رو مکن

آنکه یک عمر به شوق تو در این کوچه نشست حال وقتی به لب پنجره می‌آیی نیست

این زخم خورده را به ترحّم نیاز نیست خیر شما رسیده به ما؛ مرحمت زیاد