اشعار شاعران

مرا دردیست اندر دل، که گر گویم زبان سوزد و گر پنهان کنم؛ ترسم که مغز استخوان سوزد

ماجرای من و تو، باور باورها نیست ماجراییست که در حافظه دنیا نیست نه دروغیم نه رویا نه خیالیم نه وهم ذات عشقیم که در آینه ها پیدا نیست تو گمی درمن و من درتو گمم باورکن جز دراین شعر نشان و اثری ازما نیست من و تو ساحل و دریای همیم اما نه ساحل اینقدر که درفاصله با دریا نیست

هرکه مَست است ،درین میکده هشیار‌تر است هر که از بی خبران است ، خبردار‌تر است‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

ای که به هنگام درد راحت جانی مرا وِی که به تلخی‌ِ فقر گنج روانی مرا

هرچند که با تو جاودان می مانم امروز ولی رسیده بر لب جانم گفتم که اگر نبوسمت خواهم مرد من بی می ناب زیستن نتوانم

خیال را بفرست ار تو خود نمی‌آیی که با خیال تو صد گونه ماجرا دارم

همه شهر ایران جگر خسته‌اند به کین سیاوش کمر بسته‌اند

همه شهر ایران جگر خسته‌اند به کین سیاوش کمر بسته‌اند

چه می‌ماند پس از دیدار، جز تکرار دلتنگی؟

ای صبا، گر بگذری در کوی او نزد او ما را جُز این پیغام نیست: کای دلآرامی که جان ما تویی بی‌تو ما را یک نفس آرام نیست

آن عشق که در پرده بماند به چه ارزد ؟ عشق است و همین لذت اظهار و دگر هیچ

شب ز نورِ ماه رویِ خویش را بیند سپید من شبم تو ماهِ من بر آسمان بی‌من مرو