اشعار شاعران

خالی نمی‌گردد دلم از مستی چشمانِ تو ترسم که لغزد این دلم، بارِ دگر عاشق شود

تو مبین جهان ز بیرون، که جهان درونِ دیده‌ست چو دو دیده را ببستی، ز جهان، جهان نماند

من بهشتم همه در دیدن خندیدن توست تا تو باشی نشوم خیره به لب های کسی

اگر چه دل به کسی داد، جان ماست هنوز به جان او که دلم بر سر وفاست هنوز ندانم از پی چندین جفا که با من کرد نشان مهر وی اندر دلم چراست هنوز؟ به راز گفتم با دل، ز خاطرش بگذار جواب داد فلانی ازان ماست هنوز چو مرده باشم اگر بگذرد به خاک لحد به بانگ نعره برآید که جان ماست هنوز عداوت از طرف آن شکسته پیمانست وگرنه از طرف ما همان صفاست هنوز بتا تو روی ز من برمتاب و دستم گیر که در سرم ز تو آشوب و فتنه‌هاست هنوز کجاست خانهٔ قاضی که در مقالت عشق میان عاشق و معشوق ماجراست هنوز نیازمندی من در قلم نمی‌گنجد قیاس کردم و ز اندیشه‌ها وراست هنوز سلام من برسان ای صبا به یار و بگو که سعدی از سر عهد تو برنخاست هنوز

خدا چه حوصله‌ای داشت روز خلقت تو که هیچ نقص ندارد تراش قامت تو

نفرین دگر درخور این جور ندارم عاشق نشود آنکه مرا از تو جدا کرد

مرا دیوانه‌کن امشب ، دلم دیدار می‌خواهد تو را سرمست از آهنگ عشق این‌بار می‌خواهد بخوان آواز کن این‌ جمله ‌را "من‌ دوستت‌ دارم" که امشب از لبان‌ تو، دلم تکرار می‌خواهد

امشب از باده خرابم کن و بگذار بمیرم غرق دریای شرابم کن و بگذار بمیرم زندگی تلخ‌تر از زهر بوَد گر تو نباشی بعد از این مرده حسابم کن و بگذار بمیرم

کارِ دلم به جان رسد، کارد به استخوان رسد، ناله کنم، بگویدم: دم مزن و بیان مکن

چشم دارم که مرا از تو پیامی برسد وز می وصل، لبم بر لب جامی برسد

آری ، آغاز دوست داشتن است گرچه پایان راه ناپیداست؛ من به پایان دگر نیندیشم که همین دوست داشتن زیباست

عمری دگر بباید بعد از وفات ما را کاین عمر طی نمودیم اندر امیدواری