اشعار شاعران

دوستت دارم ولی گاهی نگفتن بهتر است؛ رازداری از جواب نه شنفتن بهتر است

الهی دشمنت را خسته بینم به سینه‌اش خنجری تا دسته بینم سر شو آیم احوالش بپرسم سحر آیم مزارش بسته بینم

وصف احوال من افتاد به دستان قلم من نوشتم که غمی نیست، بخوان سخت گذشت

اندیشه معشوق نگهبان خیال است عاشق نتواند به خیال دگر اُفتد

ما را به خود کردی رها شرمی نکردی از خدا اکنون بیا در کوی ما آن دل که بردی باز ده

ای بوسه ات شراب و، از هر شراب خوش تر ساقی اگر تو باشی، حالم خراب خوش تر

دل رُبایانه دگر بر سرِ ناز آمده‌ای از دلِ ما چه به جا مانده که باز آمده‌ای؟

این چیست که چون دلهره افتاده به جانم؟ حالِ همه خوب است؛ من اما نگرانم

با موج، صخره گفت: همین هم غنیمت است سیلی‌خور تو نیز که باشم غنیمت است دست محبت تو اگر خیرخواه ماست این زخم را چه داغ، چه مرهم غنیمت است وقتی گذشته حسرت و آینده آرزوست در تنگنای این دو عدم، دم غنیمت است خون گریه کرد شیشه‌ی می، سر به دوش جام یعنی زمان مستی ما، غم غنیمت است هرکس به کیمیای سعادت رسید گفت با دوست هر دقیقه‌ی عالم غنیمت است القصه عیش هیچ شرابی مدام نیست جز دوستی که خاطره‌اش هم غنیمت است

نکند مست شوی فارغ از این هست شوی؟ بعد آن کور شوی، کر شوی، شاعر و بیمار شوی؟ نکُنَد دل نکَنی، دل بکَنَد، بهرِ تو دِل دِل نَکُنَد برود در بر یار دگری صبح که بیدار شوی

دلم گرفته بیا بی‌بهانه گریه کنیم به یاد خاطره‌ای عاشقانه گریه کنیم میان جمع بخندیم از سر اجبار به حال غربت خود مخفیانه گریه کنیم زبان مشترک عاشقان اگر اشک است به جای شعر، به جای ترانه، گریه کنیم نه دست من به سر زلف او رسید نه تو بیا رقیب! بیا شانه‌شانه گریه کنیم نشسته‌ام به عزای خودم همان بهتر که بر مزار بدون نشانه گریه کنیم

پنهان ز نظرها نظری جانب ما کن...