اشعار شاعران

گر توانی که بجویی دلم امروز بجوی ور نه بسیار بجویی و نیابی بازم

تو مپندار که این قلب من از سنگ شده شرم دارم که بگویم دل من تنگ شده

گیرم که به ظالمان عذابی‌ست الیم زین محکمه یارب به ستم دیده چه سود؟

دوباره می‌سازمت وطن، اگرچه با خشتِ جانِ خویش ستون به سقف تو می‌زنم، اگرچه با استخوان خویش

ای بغض فرو خورده مرا مرد نگه‌دار؛ تا دست خداحافظی‌اش را بفشارم

نهنگی دید مرگش را ولی دل به ساحل زد؛ من از پایان خود آگاهم اما "دوستت دارم"

من آه شدم ابر شدم باریدم؛ تو ولی باخبر از حال بدم خندیدی

گر بیایی دهمت جان ور نیایی کُشدم غم من که بایست بمیرم چه بیایی چه نیایی

تو نه مهتاب و نه خورشیدی و نه دریایی تو همان ناب ترین جاذبه‌ی دنیایی مثل اشعار اهورایی باران پاکی و به اندازه‌ی لبخند خدا زیبایی خواستم وصف تو گویم همه در یک رویا چه بگویم که تو زیبا تر از آن رویایی مثل یک حادثه‌ی عشق پر از ابهامی و گرفتار هزاران اگر و امایی ای تو آن ناب ترین رایحه‌ی شعر بهار تو مگر جام شرابی که چنین گیرایی؟ من به اندازه‌ی زیبایی تو تنهایم تو به اندازه‌ی تنهایی من زیبایی

بیا که جان مرا بی‌تو نیست برگ حیات بیا که چشم مرا بی‌تو نیست بینایی

گیرم که وصالِ دوست در خواهم یافت این عمر گذشته را کجا دریابم؟

من و جام می و معشوق، الباقی اضافات است اگر هستی که بسم الله، در تأخیر آفات است مرا محتاج رحم این و آن کردی، ملالی نیست، تو هم محتاج خواهی شد، جهان دار مکافات است ز من اقرار با اجبار می گیرند، باور کن شکایت های من از عشق ازین دست اعترافات است میان خضر و موسی چون فراق افتاد، فهمیدم که گاهی واقعیت با حقیقت در منافات است اگر در اصل، دین حُبّ است و حُبّ در اصل دین، بی شک به جز دلدادگی هر مذهبی، مُشتی خرافات است