اشعار شاعران

ناز کنی، نظر کنی، قهر کنی، ستم کنی گر که جفا، گر که وفا، از تو حذر نمی‌کنم

به زنده ماندن در این دیار چه پای سختی فشرده‌ام چه مرگ‌ها آزموده‌ام ولی شگفتا نمرده‌ام

مشتاق توام با همه جوری و جفایی محبوب منی با همه جرمی و خطایی

هم او که دلتنگت کند؛ سرسبز و گلرنگت کند

از رنجی خسته‌ام که از آنِ من نیست بر خاکی نشسته‌ام که از آنِ من نیست با نامی زیسته‌ام که از آنِ من نیست از دردی گریسته‌ام که از آنِ من نیست

ز جمع آشنایان می‌گریزم به کنجی می‌خزم آرام و خاموش

امروز که در دستِ توام مرحمتی کن فردا که شوم خاک، چه سود اشک ندامت؟

دیدی که یار جز سر جور و ستم نداشت بشکست عهد وز غم ما هیچ غم نداشت

امروز که در دستِ توام مرحمتی کن فردا که شوم خاک، چه سود اشکِ ندامت؟

ما گشته‌ایم، نیست، تو هم جستجو مکن آن روزها گذشت، دگر آرزو مکن دیگر سراغ خاطره‌های مرا مگیر خاکستر گداخته را زیر و رو مکن در چشم دیگران منشین در کنار من ما را در این مقایسه بی آبرو مکن راز من است غنچه‌ی لب‌های سرخ تو راز مرا برای کسی بازگو مکن دیدار ما تصور یک بی‌نهایت است با یکدگر دو آینه را روبه رو مکن

احساس سوختن به تماشا نمیشود اتش بگیر که ببینی چه میکشم

در هوای وصل جانان بی سخن جان می دهم آنچه مشکل می ستانم از کف آسان می دهم