اشعار شاعران

تسکین نیابد جان من، صدبار اگر بینم تورا

تنم فرسود و عقلم رفت و عشقم همچنان باقی

گر جان به جز تو خواهد از خویش برکنیمش

باز آی دلبرا که دلم بی قرار توست وین جان بر لب آمده در انتظار توست

ما امید از طاعت و چشم از ثواب افکنده‌ایم سایهٔ سیمرغ همت بر خراب افکنده‌ایم گر به طوفان می‌سپارد یا به ساحل می‌برد دل به دریا و سپر بر روی آب افکنده‌ایم

هرکه می‌گرداند از ما روی، ممنونیم ما سرو ازادیم، مارا حاجت پیوند نیست هرکه از ما بگذرد چون اب، ممنونیم ما

آه یادم رفت، امشب هم دو فنجان ریختم کهنه شد چای تو، آن را پای گلدان ریختم

ما چون ز دری پای کشیدیم، کشیدیم امید ز هر کس که بریدیم، بریدیم

من گه لب وی بوسم و وی گه لب می من مست ز وی باشم و وی مست ز می

تویی به جای همه، هیچکس به جای تو نیست

خوش صورت وخوش قامت خوش آب وهوایی خوش خندہ و با معرفتی، اهل کجایی؟ با دیدن لبخند تو هوش از سرِ من رفت آن طرز نگاهِ تو مرا کردہ هوایی تأثیرِ نگاهِ تو و چشمانِ تو بوده اکنون تو اگر در دلِ دیوانه ی مایی تا دید تورا این دلِ دیوانه به ما گفت تو نیمه ی گم گشته ی پنهانی مایی با بودنِ روی تو چه حاجت به طبیب است بر زخم ِ دلِ من تو خودت مثل شفایی لبخندِ تو آرامش این قلبِ مریض است تو جلوه‌ای از قدرت زیبای خدایی حقّا که به افتادن ِ در دام نگاهت چیزی نتوان گفت به جز عشق و رهایی

یا بفرما به سرایم یا بفرما به سر آیم غرضم وصل تو باشد چه تو آیی چه من آیم گر بیایی دهمت جان ور نیایی کُشَدم غم من که بایست بمیرم چه بیایی، چه نیایی