اشعار شاعران

عاشق همه سال مست و رسوا بادا دیوانه و شوریده و شیدا بادا با هشیاری غصه هر چیز خوریم چون مست شویم هرچه بادا بادا

مولانا جلال‌الدین بلخی خواندن

او گلی را به سینه‌ی من کاشت که بهارش خزان نخواهد داشت

فریدون مشیری خواندن

من نشستم بروی می بخوری برگردی ترسم این است مسلمان شده باشی جایی

مهدی فرجی خواندن

جهان به خواب و شبی چشم من نیاساید چو دل به جای نباشد، چگونه خواب آید؟

امیرخسرو دهلوی خواندن

تا نشستیم در غمش، برخاست او آتشی در دل، نهان انداخت او سالیان در شوق دیدارش گذشت دیدمش گفتم منم نشناخت او

آرمان صفاریان خواندن

از زلزله و عشق، خبر کس ندهد، آن لحظه خبر شوی که ویران شده ای

شفیعی کدکنی خواندن

عمرم به هدر رفت و دلم حوصله دارد این منطقِ عشق است که از من گله دارد دوریّ تو از خانه‌ی من مسئله‌ای نیست خورشید هم از ماهِ خودش فاصله دارد

محرم زمانی خواندن

امشب غم تو در دل دیوانه نگنجد گنج است و چه گنجی که به ویرانه نگنجد تنهایی‌ام امشب که پر است از غم غربت آن قدر بزرگ است که در خانه نگنجد

حسین منزوی خواندن

ترسم این است که روزی ز پشیمانی ها تو بیایی که بمانی و نخواهم بشود

محسن ‌محمود ‌نیا خواندن

آنکه یک عمر به شوق تو در این کوچه نشست حال وقتی به لب پنجره می‌آیی نیست

فاضل نظری خواندن

بپرس از پیشگوهای محلی این معما را چقدر از روزهای مثل زهرمارمان مانده؟ چقدر از دل‌خوشی‌های کم و کوتاهمان رفته؟ چقدر از زخم‌های بر جگر بسیارمان مانده؟

حامد عسکری خواندن

هر شبم وعده دهی کآیم و من در سرِ راهت تا سحر چشم به ره مانم و دانم که نیایی

هاتف اصفهانی خواندن

فهرست اشعار شاعران