اشعار شاعران

ای دل اگرت طاقت غم نیست برو آوارهٔ عشق چون تو کم نیست برو

سخن‌ها دارم از دست تو در دل، ولیکن در حضورت بی‌ زبانم

تا خدا بنده نواز است به خلقش چه نیاز؟

مصرعی از چشم تو، خواندم غزل طناز شد پلک بگشودی عزیزم، صبح دل آغاز شد

خمیازه های کش دار؛ سیگار پشت سیگار شب گوشه ای به ناچار؛ سیگار پشت سیگار در انجماد یک تخت ،این لاشه منفجر شد پاشیده شد به دیوار، سیگار پشت سیگار عکس تو بود و قصّه، قاب تو بـود و انکار کوبیدمش به دیوار، سیگار پشت سیگار این روح خسته هر شب، جان کَندنش غریزیست لعنت به این خود آزار، سیگار پشت سیگار

قلبم از سردیِ احساس تو راحت فهمید دلِ بی رحم تو جای دگر گرم شده

تو چه دانی که پسِ هر نگه ساده ی من چه جنونی، چه نیازی، چه غمی ست؟

محل را ترک نکن به او برگرد به این بهانه که کلیدها را فراموش کرده‌ای وقت را تلف نکن زن‌ها از قفل‌ها بدشان می‌آید و از تلفن‌ها و پاکت‌های سیگار محل را ترک نکن به او برگرد که گویی قلب‌ات را به روی میز فراموش کرده‌ای

اگر به تو نرسیدم کسی مقصر نیست جواب تلخ شنیدم کسی مقصر نیست تو را برای خداحافظی دم آخر اگرچه سیر ندیدم، کسی مقصر نیست

دانی که آرزوی تو تنهاست در دلم؟

آن کس که تو را دارد، از عیش چه کم دارد؟ وان کس که تو را بیند، ای ماه چه غم دارد؟

اقرارِ پشیمانی پایانِ شکیبایی‌ست در خویش نمی‌گنجم این لحظه تماشایی‌ست ما خیره به هم تنها غمخوارِ همیم اما دیدارِ دو آیینه پیشامدِ تنهایی‌ست آیینه تو از من هر‌ چند مکدر بود آیینه من حیران، از این همه زیبایی‌ست من گرچه سزاوارم، دشنامِ تو از دل نیست نفرینِ تو گر آه است، آهِ تو مسیحایی‌ست آدابِ سخن را کاش از جام فراگیریم باید که لبی تر کرد، امشب شبِ شیدایی‌ست