اشعار شاعران

بر چهره ی هر کس نگرم روی تو بینم جز نقش رخت بر دل خود قاب ندارم

غالباً در هر تصادف می‌رود چیزی ز دست لحظه برخورد چشمت با نگاهم، دل برفت

‌من زخم تورا به هیچ مرهم ندهم یکی موی تورا بهر دو عالم ندهم...

سر آن ندارد امشب که برآید آفتابی چه خیال‌ها گذر کرد و گذر نکرد خوابی

شده دلتنگ شوی غم به جهانی برسد؟ گره ات کور شود غم به روایت برسد؟

روح من با تو سفر کرد و به تن بازنگشت منم و معجزه‌یِ بی تو نفس داشتنم

بارها غم بتو گفتیم، ز ما نشنیدی بعد ازین مصلحت آنست که خاموش کنیم

دیوانه و دلبسته اقبال خودت باش، سرگرم خودت عاشق احوال خودت باش یک لحظه نخور حسرت آن را که نداری، راضی به همین چند قلم مال خودت باش دنبال کسی باش که دنبال تو باشد، این گونه اگر نیست به دنبال خودت باش پرواز قشنگ است ولی بی غم و منت، منت نکش از غیر و پر و بال خودت باش صد سال اگر زنده بمانی گذرانی، پس شاکر هر لحظه و هر سال خودت باش.

بجز غوغای عشق تو درون دل نمی‌یابم بجز سودای وصل تو میان جان نمی‌دانم

پیش از آن که بخواهی از کنارت می‌روم تا بدانی عذر ما را خواستن کار تو نیست!

بر من ببخش؛ گاه چنان دوست دارمت کز یاد می‌برم که مرا برده‌ای ز یاد

من همانم که خزان را، در بهارم دیده‌ام بی‌وفایی و دورنگی، در دیارم دیده‌ام از جفای دشمنان هرگز نمی‌رنجم ز بس زخم‌های بیشمار، از دست یارم دیده‌ام آنچنان این غصه و غم‌ها مرا آزرده‌اند روز روشن را شبیه شام تارم دیده‌ام با که گویم بازی چرخ فلک با من چه کرد بی‌وفایی‌ها که من از روزگارم دیده‌ام