اشعار شاعران

درمان درد عشق اگر در ندیدن است پس رود از چه در تب‌وتاب رسیدن است می‌سوزم از فراق ولی دم نمی‌زنم تنها گناه شب‌پره بالاپریدن است این عشق ریشه‌دارتر است از درخت‌ها ای باغبان! خلاصی‌ات از من بریدن است در نیمه‌راه عشق به عقل اعتماد ما در راه سیل بر سر هم سنگ‌چیدن است هرچند از سکوت تو بدتر سکوت توست اما سکوت خوب‌تر از نه ‌شنیدن است

اگر عالمی منکر ما شود غمی نیست ما را، که ما را تویی

ما نباشیم که باشد که جفای تو کشد؟

اشتیاقی که به دیدار تو دارد دل من، دل من داند و من دانم و دل داند و من

بَس که دلتنگم،اگر گریه کنم می‌گویند قطره‌ای قصد نشان دادن دریا دارد عشق رازی‌ست که تنها به خدا باید گفت چه سخن‌ها که خدا با منِ تنها دارد

می‌رسد غم‌های بی‌پایان به پایان، غم مخور

میان چهره‌ی خود غصه‌ای نمایان داشت کسی که آینه‌ای در غبارْ پنهان داشت هنوز از دلم ای غم، نرفته برگشتی خوش آمدی که به برگشتن تو ایمان داشت همیشه همدمِ تنهایی‌ام، به خاطر تو چقدر داشتنت، ای غرور، تاوان داشت دلم چو لاله‌ی غمگین واژگون همه عمر ز داغ خویش سر غصه در گریبان داشت چو غنچه لب به سخن وا نکرده پرپر‌ شد اگر نه داغِ دل من هزار دیوان داشت چنین که می‌شنوم، مبحث حیات ابدی‌ست چه خوب می‌شد اگر این کتاب پایان داشت

دیگران را اگر از ما خبری نیست چه باک نازنینا تو چرا بی خبر از ما شده ای؟

رشک می‌آید مرا از جامه بر اندام تو با تو ای گل جای در یک پیرهن باید مرا

آن کسی را که تو می‌جویی کِی خیال تو به سر دارد؟ بس کن این ناله و زاری را بس کن او یارِ دگر دارد

من شیشه کوهم، اما از وسط تا خورده‌ام تو تصور می‌کنی، چوبِ خدا را خورده‌ام نه خیال بد مکن، چوب خدا اینگونه نیست من هر آنچه خورده‌ام، از دست دنیا خورده‌ام قطره‌ام اما هزاران رود جاری در من است غرق در دشواری‌ام، انگار دریا خورده‌ام دائماً در حال تغییرم، بپرس از آینه بارها از دیدن تصویرِ خود جا خورده‌ام

تو روشنی قلب منی خودم را به هدر نداده ام