اشعار شاعران

گر هیچ مرا در دل تو جاست بگو گر هست بگو، نیست بگو، راست بگو

‌بپرس دوستم داری؟ بگذار بگویم : من...؟ شما را...؟ به جا نمی آورم ! ولی... شما چقدر زیبایید ! به فنجان قهوه ای دعوتتان کنم ؟ لبخند بزن ، بگو : با کمال میل! بیا دوباره برای اولین بار ببینمت ! در همان دیدار دلت را ببرم ، بگذار اولین دوستت دارم را دوباره بگویم! باز هم عاشقت شوم...

من سکوتم، نگهم دار، کمی گوشم کن قطره‌ای باش و مرا شعله‌ی خاموشم کن اندکی عشق، به شعرم بچکان، بعد بخوان خط‌ به‌ خط بر سر هر قافیه بیهوشم کن

من اگر سؤال کردم چه سوال نابجایی تو اگر سکوت کردی چه جواب دلربایی به زبان بی زبانی به تو گفتم و نگفتم که چقدر بی‌قرارم، که چقدر بی‌وفایی چو به من به خنده گفتی که همیشگی‌ست عشقت به خودم به گریه گفتم چه دروغ آشنایی ز وفا مگر چه گفتم که نگفته ابروان را گرهی زدی که پیداست دگر نمی‌گشایی تو قرار شد بیایی به مزار من پس از من قدمت به دیده اما به خدا اگر بیایی

ذکر تو از زبان من، فکر تو از خیال من چون برود؟ که رفته‌ای، در رگ و در مفاصلم

بی‌همگان به سر شود، بی‌تو به سر نمی‌شود داغ تو دارد این دلم، جای دگر نمی‌شود

یک سینه پر از قصهٔ هجر است ولیکن از تنگ‌دلی طاقت گفتار ندارم

تو ماه بودی و بوسیدنت، نمی‌دانی چه ساده داشت مرا هم بلند قد می‌کرد

می‌خواهمت آنقدر که اندازه ندانم...

دل نخواهم جان نخواهم آن ِمن کو آن ِمن؟

شاخ خشکیم به ما سردی عالم چه کند؟ پیش ما برگ و بری نیست که سرما ببرد

چنان عشقش پریشان کرد ما را که دیگر جمع نتوان کرد ما را حدیث عاشقی با او بگفتیم بخندید او و گریان کرد ما را